Halil’in şiirlerini okuduktan sonra en çok bunları düşündüm. “Uslu olma”yı kabul etmeyen çocukların dokunaklı isyanını…
Her yanıyla samimi, yaşanılası bir geleceğe dönük ve özgür dizeler… Gücünü, doğrudan eklendiği yaşamdan alan; ondan beslenen, onunla büyüyen dizeler. Vicdanını yitirmeyenlerin yüreğini kuşatan gerçek dizeler…
Ama gel gör ki rüzgâr dinmedi daha,
Fırtına büyüyecek.
Yeşerecek kışta bahar,
Hüzünde sevinç,
Esarette yürek,
Diren dediğim ...